Spis treści:
Digital Light Processing to najbardziej zaawansowana technologia druku żywicą światłoutwardzalną dostępna dla użytkowników domowych.
O ile przedsiębiorstwa zajmujące się drukiem 3D profesjonalnie i dysponujące rozbudowanymi parkami maszynowymi mogą przebierać w różnorodnych technologiach modelowania, o tyle użytkownicy domowych i półprofesjonalnych warsztatów mają do wyboru zasadniczo trzy technologie. Pierwsza z nich to najpowszechniejszy druk z użyciem filamentów, a dwie pozostałe – SLA i DLP, polegające na wytwarzaniu detali dzięki utwardzaniu płynnej żywicy. Czym DLP różni się od stereolitografii i w jakich zastosowaniach okazuje się lepsza?
Na czym polega druk DLP?
Digital Light Processing – bo tak brzmi pełna nazwa omawianej technologii – polega na utwardzaniu żywicy UV światłem generowanym przez projektor. W obecnie spotykanych na rynku drukarkach 3D występuje najczęściej projektor LCD, a nawet HD LCD, natomiast za emitowanie światła UV odpowiedzialna jest często matryca, zapewniająca równomierne naświetlanie całej powierzchni. Wyświetlacz LCD odtwarza obraz (czyli kształt utwardzanej aktualnie warstwy) z bardzo wysoką dokładnością i rozdzielczością, dzięki czemu promienie UV mogą oddziaływać na ściśle określone partie drukowanego modelu.
Cały proces druku polega zatem na wyświetlaniu kolejnych przekrojów projektu i napromieniowywaniu za każdym razem całej powierzchni danego przekroju z pomocą promieniowania ultrafioletowego. Kolejne, niezwykle cienkie (sięgające grubością dziesiątych, a nawet setnych części milimetra) warstwy składają się na cały przestrzenny model – dokładnie tak, jak w przypadku kolejnych warstw filamentu w drukarkach FDM/FFF.
Czym druk DLP różni się od stereolitografii?
Digital Light Processing korzysta z materiałów zbliżonych do stereolitografii, również sama idea tworzenia modeli z żywicy utwardzanej światłem pozostaje ta sama. Najważniejsza różnica tkwi jednak w sposobie naświetlania wydruku. O ile w przypadku SLA dokonuje tego wiązka lasera, obiegająca kolejno całą powierzchnię, o tyle w przypadku DLP druk 3D pozwala na naświetlanie całego przekroju detalu w jednym czasie. Dzięki temu sam proces druku DLP przebiega nieco szybciej, niż w przypadku stereolitografii, zwłaszcza jeśli na platformie roboczej ma powstać docelowo więcej detali lub też drukowany element ma dużą powierzchnię przekroju poprzecznego.
W drukarkach DLP projektor umieszczony jest pod zbiornikiem z żywicą UV. Pozostałe elementy urządzenia – a więc platforma robocza, do której „przykleja” się tworzony model, a także system odpowiadający za jej precyzyjne podnoszenie i pozycjonowanie funkcjonują analogicznie, jak w drukarkach SLA. Podobna jest również zewnętrzna konstrukcja obudowy – z zamkniętą, wentylowaną komorą, uniemożliwiającą wydostawanie się drażniących oparów żywicy.
Jaką drukarkę DLP wybrać?
Na rynku dostępnych jest wiele modeli drukarek 3D wyposażonych w projektory do naświetlania wydruków. Bez trudu znajdziemy takie, na których zakup mogą pozwolić sobie posiadacze domowych warsztatów, pasjonaci albo właściciele małych firm.
Jednym ze szczególnie przystępnych cenowo urządzeń jest drukarka Creality LD-002H, oferująca przestrzeń roboczą o wymiarach 130 x 82 x 160 mm. Wyposażona została w wyświetlacz LCD o rozdzielczości 4K, co przekłada się możliwość osiągnięcia bardzo cienkiej grubości warstwy wydruku w zakresie od 0,03 do 0,05 mm.
Ciekawym rozwiązaniem jest model Anycubic Photon Mono X o przestrzeni roboczej 192 x 120 x 245 mm, z projektorem LCD 4K o przekątnej 8.9”. Podobnie jak urządzenie Creality, także ta drukarka wyposażona została w oprogramowanie z antyaliasingiem, który wygładza krawędzie obrazu, co przekłada się na gładsze obrysy drukowanych modeli. W tym przypadku slicer obsługuje nawet 8-krotny antyaliasing. Ciekawostką jest konstrukcja osi Z, która opiera się na połączeniu podwójnych szyn liniowych, silnika krokowego i nakrętki dystansowej. Rozwiązanie to znacznie poprawia stabilność podczas ruchu i zmniejsza ryzyko przesunięcia warstwy.
